صاحب خانه ام به خیالِ خودش

خانه اش را به یک نفر کرایه داده است

بینوا خبر ندارد

چند نفر اینجا هر روز و هر شب

دارند روزگار می گذرانند

پیرمردی

که غروب

سرفه کنان از پله های خانه بالا می آید

جوانِ مست و ملنگی

که ناگهان

با ترانه ی شهرام شب پره بالا و پایین می پرد

کودکی

که همیشه منتظر است تا از در به درون آیی

و تمام اسباب بازی هایش را بیاورد

بریزد پیش پای ات

نوجوانی

که هر بار دمِ رفتن ات می خواهد

یک لنگه ی کفش ات را

قایم کند

جایی که هرگز پیداش نکنی

زنی

که با یک کلامِ تلخ تو

در اقیانوسی از غم فرو می رود

پدری

که تماشای شادی هات

سرشارِ شوق اش می کند

و منتظرِ هر بهانه ای ست

برای غرور

مادری

که هر بار تماشات می کند

زیر لب زمزمه کند

یه دختر دارم شاه نداره

و نگران هر کسی شود که برایت شاخه ای گل می آورد

و با تمام قلب اش فکر کند

هیچ کس

هرگز

لایقِ تو نیست

و هزار نفرِ دیگر

که هر روز و هر شب

در این صد و چند مترِ مربع

روزگار می گذرانند

و من ...

که تمامِ آنان ام

و من ...

که می شود تا با یک بوسه ی تو

بمیرم ...

مثل پریِ کوچکِ غمگینِ فروغ

و با یک بوسه ی تو

زنده شوم ...

مثلِ

پریِ کوچکِ غمگینِ فروغ

ای وای

صاحب خانه ی بینوای من

حتا خبر هم ندارد

خانه اش را به چند نفر کرایه داده است

آخرهای مهرماه نود و سه – سیاوش مقصودی

پی نوشت از فروغ فرخزادِ عزیزمان: من / پری كوچك غمگينی را / می شناسم كه در اقيانوسی مسكن دارد / و دلش را در يك نی لبك چوبين / می نوازد آرام،آرام / پری كوچك غمگينی / كه شب از يك بوسه می ميرد / و سحرگاه از يك بوسه به دنيا خواهد آمد

هزار و یک شب ...

حالا تو قصه گو باش و من شاهزاده نباشم

هزار و یک شبِ ما بگذار این طور باشد

هر شب به داستانی از تو ، با تو

در خیالِ شاهزاده ای که من نیستم

در خیال زیباترینِ جهان

که تویی

به خواب بروم

جایی میانه ی قصه

هنوز که کلاغه به خانه اش نرسیده است

هنوز که شاهزاده ات با اسب سپید در راه است

هزار و یک شبِ ما بگذار اینطور باشد

شاهزاده ای که من نیستم و

تویی که صدات

آرامشِ شب های بی تابی ست

این بار

قصه گو ، بگذار

برای کلاغِ گمشده ی آسمانِ شب

حکایت کند

که بالِ خسته ی شکسته را بسته است

و بر بلند ترین سپیدار قصر نشسته است

که از بلندِ بالای شاخسار خزان زده اش

پنجره ی اتاق ات پیداست

چشم هام را می بندم

انگار کن به خواب

انگار کن به امید رویای تو ...

در خواب ... 

این هم شبی دیگر ...

قصه ی ما به سر رسید

کلاغه به خونه ش نرسید

هزار و یک شبِ ما بگذار اینطور باشد

عمر کلاغ ها می گویند دراز است

هزار شب شاید

هزار و یک شب

شاید

همین اواخرِ مهرماه نود و سه، تهرانِ خنکِ ابری ، سیاوش مقصودی

قرار است باشد تا حال مان خوش شود ...

یک | می گفت مصیبت از زمونی شروع شد که مستراح خونه ها رو آوردن گذاشتن کنار هال و اتاق و مطبخ، قدیما مستراح کنج حیاط بود تهِ خونه، دنج و آسوده. حالا بیخ پذیراییه، این کاسه چینی های خلا فرنگی هم که دیگه واویلاست ... یه باد ازت در بره صدای گوز توش می پیچه هفت تا خونه اون ور تر هم خبردار می شن. اصلش بچه ای که صدای گوز باباشو بشنفه دیگه واسه اون بابا تره خورد می کنه؟ آقاش بجای بابا واسه ش می شه مرتیکه ی گوزو. می گفت همه ی مصیبت ما این روزا از این مستراح های توخونه س و از این خلا فرنگی های چینی ... 

دو | وقتی کسی را دوست می داریم، تمامِ تمام اش برایمان یک چیز دیگری می شود که انسان نیست انگار. که هست. برای ما دیگر نیست ... حالا اگر آن بخت برگشته یک روز عطسه که می کند آب بینی اش بیاید بیرون، یکهو جهان عاشقانه مان فرو می ریزد. اگر یک روز اخلاق اش گه مرغی بود و یک آدم بی خود مزخرفی شده بود یکهو به هم می ریزیم. داستان اما ساده تر از این هاست. کسی که عاشقانه دوستش می داریم هم مثل هر انسان دیگری یک سیستم مزاجی دارد که ممکن است باد تولید کند، یا محصولاتی که بوش عطر نومرو سنک نیست. در واقعیت زندگی آدم ها پایشان توی کفش بو می گیرد، بدنشان عرق می کند، دستشوییِ شماره یک و دو می روند، صبح ها دهانشان بوی بد می دهد و چشمشان قی کرده است. در واقعیت زندگی می شود عاشق کسی بود و فکر نکرد گوز این یکی با همه ی جهان فرق دارد. چون اگر اینطور فکر کنیم یک روزی آن گوز چنان به احساساتمان می وزد که پایه های تمام عاشقانه ها بر فرق سرمان خراب می شود. در واقعیت زندگی می شود یک نفر را مثل یک انسان دیگر دوست داشت نه مثل شخصیت اول یک فیلم عاشقانه ی هالیوودی. می شود صبح از خواب بیدار شد، چشم های قی کرده و صورت بی رنگ و دهان بد بوش را دوست داشت نه چون این ها را نمی بینی چون این ها مال اویند. چون آنچه در قلب مان می ماند وقتی وسط روز یکهو دلمان برایش می تپد، قی چشم هاش نیست ، نگاهی ست که به خاطر می آوریم و نفس مان به دل تنگی می گیرد. انسان ها را می شود پذیرفت به انسان بودن شان با محبت ، با عشق با تمام بسته ای که به عنوان حیوانی به نام انسان با خودشان به همراه دارند. 

سه | توی یک سریالی فیلمی چیزی بود که می گفت امروز صبح در خانه اش شماره دو کردم. و بحث بر این بود که آیا این نشان خوبی ست؟ یعنی که آنقدر احساس راحتی می کنی که شماره دو ات آمده یا نشان بدی ست چون از این به بعد دیگر هیچ چیز مثل سابق نیست و یک دیوار رمانتیکِ |تو مثل هیچ کس دیگر نیستی| ای شکسته شده که همه چیز را تغییر می دهد. 

چهار | عاشقی کنید و دوست بدارید و دست از این تحلیل های مزخرف بی خود بردارید. انسان ها آن زمان که در غار هم زندگی می کردند و دستشویی هاشان در نداشت ، دیوار نداشت عاشق می شدند، هم را دوست می داشتند. کسی را هم در افق های دوردست نگذارید ... آنها که در افق های دوردست هستند یک روزی در همان افق محو و نیست می شوند. آدم ها را همین نزدیک ببینید و بگذارید همین نزدیک ببینندتان. مثل یک انسان که از بینی اش آب می آید، که دستشویی می رود، که ... انسان است.

پنج | تمام ماجرای دستشویی و شماره یک و دو و این ها مثال است دیگر ... به جاش شما هر داستانی را می شود که بگذارید

شش | نوشتن این چند خط هیچ ما به ازای بیرونی ای ندارد، آنها که از نزدیک تر من را می شناسند دنبال خط و ربط اش توی زندگی ام نگردند ... یک چیزی بود مدتی به آن فکر می کردم امروزِ تعطیلی وقتش شد که بنویسم ذهنم خلاص شود ... همین ...  

هفت | دوست داشتن ساده و دلنشین است ... قرار است باشد تا حال مان خوش شود ... پیچیده اش اگر کنیم ، پر از تحلیل و ماجرا که بشود ، هم حال مان خوش نمی شود ... هم آرام آرام می میرد ... می رود یک گوشه ای سرش را می گذارد زمین ... مثل پرنده ای زخمی ... نفس نفس می زند، بی ناله و صدا ... و می میرد  

صدای بال شان

توی یک بیابانِ داغ برهوتی دارم راه می روم ... آفتاب انگار نه از هزاران کیلومتر دورتر که انگار از همین دومتر بالای سرم می تابد ... چشم هام می سوزد ... باد داغ می خورد توی صورتم ... استخوان هام اما از سرمایی مدام می لرزد ... عرق می ریزم از گرما و می لرزم از سرما ... دنبال کسی می گردم که خیلی دور، آن دورها دارد می رود به سیِ خودش ... آنقدر دور که نقطه ای  بیشتر نمی بینم از تمام اش ... فریاد می زنم ... صدایی نیست ... توی سرم هست صدام اما از گلو نمی آید بیرون ... صدایی که نیست می پیچد توی بیابان و بر می گردد و می خورد توی صورتم، همراه باد داغ ... گوش هام کر می شود چند لحظه از صدام ... از صدایی که نیست ... صدای بال زدن پرنده ی بزرگی می آید از نه خیلی دور ... یکی نیست ... ده تا، شانزده تا، بیست و هشت تا کرکس گرسنه با هم پچ پچ می کنند و می چرخند دورِ سرم ... می دانند که از سرما در این داغِ برهوت خواهم مُرد ... می دانند که از گرما تلف می شوم همچنان که دندان هام می خورد به هم از سرما ... خوب که نگاه می کنم، پرواز هم نمی کنند ... دارند پا به پام راه می روند ... سکندری می خورم ... با صورت می خورم زمین ... پنجه های پاهای چروکیده و ناخن های درازشان روی خاک بیابان تمام منظره ام می شود ... فکر می کنم برای سنگ قبرم هیچ تصمیمی نگرفته ام ... چند مورچه ی قرمز دورِ سرم رقص آیینی راه انداخته ند و دسته جمعی می خوانند ... خام شدی ... خام شدی ... جوان ناکام شدی ... یکی شان توی جنازه ی چند سوسک را خالی کرده و می کوبد روی شکم این یکی و آن یکی ، درام می زند با آواز آیینی ... برای کرکس های ما شام شدی ... شام شدی ... شام شدی ... جوان ناکام شدی ... چه صدای خوبی دارد خواننده شان ... می پیچد صداش توی بیابان ... می رود و برمی گردد و می خورد توی صورتم که روی خاک چسبیده است ... صدایی که نیست ... می خندم ... می چرخم به پشت دراز می کشم دست و پام را به زمین می کوبم روی شکم و سینه ام برایشان ضرب می گیرم ... می خوانم ... شام منم ... خام منم ... جوان ناکام منم ... می خندیم همه با هم ... خواننده ی قرمز بهش برمی خورد ... قهر می کند ... گروه از هم می پاشد ... کرکس ها یادداشتی به دستم می دهند ... عزیزم ما خیلی گرسنه ایم، شکم مان به پشت مان چسبیده است، به آن نقطه ی دور شده که دارد هی می رود و هی می رود نمی رسی، می شود لطفا زودتر بمیری؟ با احترام ... اشک از چشم ام سرازیر می شود از خنده ... صدای قهقهه ام می رود با باد ... بر می گردد ... می خورد توی صورت هاشان ... صدایی که نیست ... گروه موسیقی که می رود، طی مراسمی ویژه سوسک های طبل شده را دفن می کنیم ... زار می زنم بر مزارشان ... یکی از زنان سیاه پوش مراسم عزا می آید حلوای لای نانِ بیسکوئیتی تعارفم می کند ... می گویم من می خواستم بزرگ که شدم نویسنده شوم ... می گوید بهتر که نشدی عزیز جان ... بزرگ؟ یا نویسنده؟ ... نمی گویم ... حلواهای لای نانِ بیسکوئیتی را با ولع می خورم ... کرکس ها دَم گرفته اند ... بخور بخور چاق بشی ... پروار و قبراق بشی ... بخور بخور جون بگیری ... نونا رو به دندون بگیری ...

توی یک بیابانِ داغ برهوتی دارم راه می روم ... آفتاب انگار نه از هزاران کیلومتر دورتر که انگار از همین دومتر بالای سرم می تابد ... چشم هام می سوزد ... باد داغ می خورد توی صورتم ... استخوان هام اما از سرمایی مدام می لرزد ... عرق می ریزم از گرما و می لرزم از سرما ... دنبال کسی می گردم که خیلی دور، آن دورها دارد می رود به سیِ خودش ... منم آن دورها ... منم که می خوام برسم به من ... که دور شده است ... که می رود به سیِ خودش ... آن دورها ایستاده است من، بشکن می زند و شلنگ انداز می خواند ... دور مشو ... دور مشو ... کرکسِ رنجور مشو ... شاعرِ مهجور مشو ... وصله ی ناجور مشو ... عینک بزن، کور مشو ... احمقِ مشهور مشو ... می خندد من، صداش از دورها می آید با باد، می خورد توی صورتم ... صدایی که نیست ... دست تکان می دهد برام، من ... پشت اش را می کند به من، من ... دور می شود، من ... می رود به سیِ خودش، من ...

سفره ی قدیمیِ خانه ی مادربزرگ را پهن می کنم ... سالاد شیرازی درست می کنم با دوغِ محلی ... قاشق چنگال ها را کنار دستمال سفره های گلدار می چینم ... ترشی لیته از همسایه قرض می گیرم ... زیتون پرورده می گویم برایم بیاورند از رودبار ... دراز می کشم وسط سفره ... خیره می شوم به آسمان ... پرنده های بزرگی بالای سرم پرواز می کنند ... ده تا، شانزده تا، بیست و هشت تا ... دارد غروب می شود ... آن طرفِ بیابان زن جوانی کِل می کشد ... این طرف مرد پیری دشتستانی می خواند ...

| بامداد بیست و یکم مرداد نود و سه، سیاوش مقصودی |