Whispers of a Lunatic

با صدایی ناتوان تر زان که بیرون آید از سینه ... راویان قصه های رفته از یادیم

2012-01-04T20:40:00.000+03:30

آدم ها فکر کنم کلن دو دسته شده اند در این دیار زمستانی. حرامزاده ها و احمق ها. حرامزاده ها خوشحال هستند. کارهایشان راه می افتد. می آیند پای تو را لگد می کنند، بعد از چهل دقیقه که ایستاده ای توی سرما، کونشان را می چسبانند بهت و کله شان را می کنند توی حلق راننده تاکسی و خودشان را جلوتر از تو می اندازند و سوار می شوند و سرما نمی خورند. و تو هی می ایستی ، تا خط سرعت میرداماد وسط خیابان نمی روی ، هل نمی دهی و هی سرما می خوری و هی کارهایت راه نمی افتد. و تو احمقی ... گاهی عصبانی می شوی ... موتوری پشت سرت هی بوق می زند که توی پیاده روی نیم متری ظفر برو کنار یا برو توی خیابان که من رد شوم. بعد گاهی می افتی روی دنده ی لج آرام قدم می زنی و کنار نمی روی چرخش را هی می زند به پشت پایت ... آخرش داد می زند که هووووو ... کری؟ برمیگردی نگاهش می کنی ... می گوئی پیاده رو نیست اینجا مگر؟ نگاهت می کند که یعنی چقدر دوری از معرکه ... هشت ده ثانیه بیشتر نگاهش کنی پیاده می شود می زند توی صورتت ... با مشت ... فحشت می دهد ... تا بفهمی که احمقی ... بفهمی که ما در زمانه ی احمق ها زندگی نمی کنیم باید یکی یکی بمیرید تا نسلتان منقرض شود تا حرامزاده ها راحت زندگی شان را بکنند ... تا روی خط عابر به راننده ها اشاره نکنی که اینجا باید من رد بشوم و تو احتمالن یک نیش ترمزی بکنی ... نه ... احمقی رفیق ... حالا هی سعی کن سوار ماشین هائی که ششصد تومن ونک میرداماد را هزار تومن می گیرند نشوی ... شانه بالا انداختن راننده را هر شب نگاه کن که سوار نشو ... به درک من که چهارصد تومن پول زورم را می گیرم این همه هم که آدم راضیند که زیر بار این زور بروند ... تو نده ... بمان در سرما تا دماغت شکل دلقک ها شود ... انگشت های پایت کرخت شود از سرما ... بیا آقا یک نفر میرداماد کرایه اش هزار تومن ... همینه آقا نمی خواهی سوار نشو ... بعد نگاهت کند که گدا، بدبخت ، گیر همین چهارصد تومنی؟ و نمی فهمد ، نمی خواهد بفهمد که حکایت چهارصد تومن نیست ... حکایت این است که ما یک جور مردمانی شده ایم که مدام به هم زور می گوییم ، به هم ظلم می کنیم و فحشش را به دیگران می دهیم ... اگر من صبح تا شب منتظرم تا یک سوراخی توی یک جای هرکسی پیدا کنم که یک چیزی فرو کنم داخلش ، این چه ربطی به سیستم و آزادی و این ها دارد؟ ما یک مردمانی شده ایم که با هم بدیم ، به هم بد می کنیم ، دروغ می گوییم ، ظلم می کنیم ، گوش هم را می بریم ، پایش بیفتد شکم هم را سفره می کنیم ... و این ها هیچ ربطی به هیچ مسئولی و هیچ رئیسی و هیچ نظام و رژیمی ندارد ... این ها ربطی دارد به این که ما انتخاب کنیم حرامزاده باشیم یا نه ... این ها ربطی به این دارد که ما یک روز تصمیم بگیریم که آدم ها نه دو دسته که سه دسته اند ... دسته ی سوم ، آدم هستند ... نه احمق ... نه حرامزاده ...

کرگدن اوژن یونسکو یادتان هست ... یک صدایی از بیرون خانه تان نمی آید ؟ توی پیاده رو؟ طبقه ی بالائی؟ توی خیابان؟ پوستتان کافت و زمخت نشده؟ روی دماغتان دارد شاخ در می آید؟ می ترسید زیر دست و پای کرگدن ها له شوید یکی از این روزها ... ؟

مادامیکه همین دو دسته آدم را داریم در این دیار سرمازده ، من احمق هستم ... یک احمق غمگین ... نه حتا دیگر عصبانی ... خیلی خیلی غمگین از این همه کرگدنی که هر روز استخوان هایم را له می کنند ... و استخوان های دیگرانی را که هی تعدادشان کم تر می شود ... من یک احمق غمگینم که نشسته ام تا نسلم منقرض شود ...

این وسط تنها صورت زیبای دخترک هفت نه ساله ی دستمال کاغذی فروش روبروی مغازه ی آدیداس کمی دورم می کند از این هیاهو ... وقتی می گوید "عمو ... "

و شب ها از تصور صدای له شدن استخوان های نازکش زیر پای کرگدن ها خواب به چشمم نمی آید ...

سوگواری برای مارمولک اتاقم

2011-11-24T17:48:00.001+03:30

مارمولکم در تراس مرده. سرد و فسقلی و بی جون افتاده یه گوشه و من خیلی بیشتر از اون حدی که معقول باشه ناراحتم ... سه تا بودن، دوتاشون رو فرستادم تو باغچه های دور و بر خونه این یکی اونقدر در رفت هی از دستم که بمونه تو خونه ... حالا حالم بهتر شد داستانشو می نویسم ... شاید ... فعلن که مرده و من خیلی غصه دار هستم ... ء

خمیرِ بازیِ آریا

2011-11-15T19:47:00.000+03:30

پله در دلتنگی های بچه گی من نقش خیلی مهمی داشت. وقتی دوستان به این نتیجه رسیده بودند که من حتمن باید به مهدکودک بروم و من نمی فهمیدم چه استدلالی پشت این حرف هست. یک خانه ای با یک مادربزرگی و عمه ها و شوهر عمه ها و عموئی که می آمدند و می رفتند و این ها را کدام بچه ای می گذارد برود مهدکودک؟ اصلن گیرم پدر و مادرش هم تا عصر سرکار باشند. حالا شاید یک استدلالی بود در ذهن بزرگ تر ها آن موقع که مهدکودک مثل سربازی در سن پنج شش سالگی ست و بچه باید برود که آدم بشود، اجتماعی بشود و این حرف ها. خلاصه همچین که مامان یا مامان بزرگ از در حیاط مهدکودک بیرون می رفتند. همه ی غصه ی دنیا با همه ی لجبازی و کله شقی دنیا با هم ترکیب می شد. به تمام مقدسات دنیا برای خودم قسم خورده بودم که مثل این بچه زر زروها - که اصلن یکی از دلایلی بودند که از مهدکودک بدم می آمد - گریه نکنم. می نشستم روی پله ها و خیره می شدم به یک گوشه ای. یکبار اما یادمه که یک کیک خشک بدمزه ای رو می خوردم روی همون پله ها و دیگه طاقتم طاق شده بود و اشکهام می ریخت رو کیک و خشکی پودر اون کیک تو دهنم هی شور می شد و اصلش انگار اون روز بد ترین روز اون مدت بود، ای بسا که از دستم در رفته باشه و چهار نفری هم دیده باشن که دارم زر می زنم اما دیگه اون روز کم آورده بودم انگار.

خلاصه حکایت نشستن روی پله رو می گفتم ... تا مهدکودک اومدن زوری بود، سرکلاس رفتن چیزی بود که کسی از پسم بر نمی اومد. بعد این فلانی جون ها هی می اومدن قربون صدقه و بیا بریم و از این حرف ها و من هر کی می اومد جلوم ده سانت کنار صورتش رو نگاه می کردم. سوسن جون که مدیر اونجا بود و من هزار سال بعد باز پیداش کردم و باز شاگردش شدم یکبار به من گفت یکی از مربی ها اومده تو دفتر نشسته به گریه کردن اونقدر که از این نگاه سرد عصبانی و غمگین من کلافه شده بوده. کل این بازی مدت کوتاهی ادامه داشت و بعدش یک روزی من مخملک گرفتم و بعد از نقاهت هم دور و بری ها به این نتیجه رسیدن که بی خیال آدم شدن و اجتماعی شدن من بشوند و من باز برگشتم به دنیای خودم توی خونه ی مادربزرگ.

این رو یادم نره البته که کلاس خمیر بازی رو همیشه می رفتم. ملیحه جون بود و خمیر بازی که برام خیلی جادوئی بود هر شب که وسائل فردا رو توی کیف یا کوله (یادم نیست) می گذاشتیم نفسم سنگین می شد، دلم می گرفت از انرژی ای که باید فردا باز برای این جنگ صرف کنم خسته می شدم از شب قبل اما بوی مزخرف خمیر آریا انگار نور ته تونل بود. حس چرب و بی خودی که روی دست آدم می موند و بویی که مخصوص اون خمیرها بود یادآور لحظات خوشی بود که تمام روی پله نشستن ها رو قابل تحمل می کرد ، قورت دادن مدام بغضی رو آسون می کرد که گاهی از بس طولانی می شد گلو درد می شدی.

می خوام بگم بچه ها گاهی گریه می کنن، گاهی جیغ می زنن، گاهی چیزی پرت می کنن چه می دونم همه ی کارهای دیگه ای به نظرم خیلی هم عادی هست برای یک بچه. اما یک بچه های عوضی ای هم گاهی هستند که به پله ها پناه می برن و به سنگی کردن چهره شون و سرد کردن نگاهشون و قورت دادن گردوهای سفت و درسته ای تو گلوشون.

سی سال بعدتر یک شبی همچین که در آپارتمان رو داری بازی می کنی اصلش نمی دونی از کدوم ناکجائی چشمت به پله های کنار در خیره می مونه و پسربچه ای رو می بینی که شلوارک سفید پوشیده و به اندازه ی روانی کردن همه ی آدم بزرگ های دور و برش لجبازه و به اندازه ی خیلی بیشتری از حد تحملش بغض داره و ... دلت ناگهان برای ملیحه جون و بوی کثافت خمیر آریا تنگ می شه ... برای صدای خنده ی ملیحه جون به شکل های عجیبی که درست می کردی و هر کدوم یک سریال داستان داشت ... بعد کلن دلت تنگ می شه که چرا سی سال بعد فقط پله ها موندن و خمیر آریا دیگه پیدا نمی شه ...

Job Opportunity in Medecins Sans Frontieres

2011-11-05T10:56:00.001+03:30

MSF short-term position in Tehran coordination office :

MEDECINS SANS FRONTIERES

Has opening for the position of Office Assistant for its Coordination Office in TEHRAN. The position is for duration of 3 months starting as soon as possible.

Requirements:

-University diploma

-Desirable working experience preferably in NGOs

-Strong organization skills

-Interest in Humanitarian environment

-Good Communication skills

-Flexibility & Immediate availability

-Fluent in Written & Spoken English

You may fax/email your CV+ a letter of application in English to:

021-88 61 73 04

msff-teheran-admin@paris.msf.org

not later than 8^th of November 2011

خیلی فوری

2011-10-26T22:15:00.000+03:30

یگانه، کودک هفت ساله محک به حداقل هفت نفر پلاکت دهنده از گروه خونی +AB که ساکن تهران باشند، جهت انجام عمل پیوند نیاز دارد.

از همه یاوران عزیزی که واجد شرایط زیر هستند و تمایل دارند یگانه را در راه مبارزه با بیماری سرطان یاری دهند تقاضا داریم با شماره 23501400 واحد مددکاری محک تماس بگیرند.

شرایط پلاکت دهنده:

1. مرد باشد.
2. سن ایشان بالای 18 سال و پایین تر از 50 سال باشد.
3. وزن بالای 50 کیوگرم داشته باشد.
4. هیچ گونه بیماری نداشته باشد.

پیشاپیش از همه شما یاوران عزیزی که ما را در حمایت از کودکان مبتلا به سرطان یاری می دهید، سپاسگزاریم. به امید روزی بهبود یگانه و همه کودکان مبتلا به سرطان را با همراهی خانواده بزرگ محک جشن بگیریم.

سامتایمز یو شود موو یور اس

2011-10-24T02:12:00.001+03:30

داشتیم با آرش درباره ی دستگاه های دی وی دی پلیر و هوم ثیتر و اینا حرف می زدیم (خارجی نوشتم اسماشونو که متوجه بشین حرفمون خیلی جدی و علمی بود!) بعد من گفتم این سونی ها روی ریموتش دکمه ی ایجکت نداره ... آرش هم دراومد که : خب لازم هم نیست، بالاخره برای درآوردن و عوض کردن اون دی وی دی باید تا دم دستگاه بری که ...

حالا این همه سال ما دنبال ریموت هائی گشتیم که دکمه ی ایجکت داشته باشن ، اصلش بیشتر موقع ها از اون دکمه استفاده هم نکردیم (الآن دارم در مورد دستگاه به صورت فیزیکیش صحبت نمی کنم، دارم متافور و اینا می آم براتون) چون برای درآورن سی دی یا دی وی دی بالاخره باید تا دم اون صاب مرده می رفتیم دیگه ... حکایتیه ها، آدم مِمانه ...

لوزه های گلوش

2011-10-11T20:29:00.000+03:30

سه تا خانم، یک مادر و دختر و یک خانم غریبه که در مطب دکتر به خاطر نشستن طولانی و انتظار فکر کردند بهتر هست با هم آشنا بشن و گپ بزنن. مادر حدود پنجاه و خرده ای ساله، دختر حدود سی ساله و خانم غریبه حدود چهل ساله.

مادر: شما واسه چی اومدین؟

خانم غریبه: لوزه های پسرم بزرگ شده

مادر: چرا عملش نمی کنین ؟

خانم غریبه: دکترا گفتن عمل لازم نداره ، حالا اومدم ببینم این چی می گه ، می گن خیلی دکتر خوبیه ...

مادر: نه! عمل کنین ، همین – اشاره می کند به دختر – لوزه هاش بزرگ شده بود ، لوزه های گلوش ... هی چرک می کرد ، ما اونقدر عمل نکردیم روماتیس گرف ...

خانم غریبه: آپاندیس؟ وا! مگه آپاندیس برا لوزه س ؟!

مادر: نه! آپاندیس نه ، روماتیس ...

خانم غریبه: ها! بعد رفتی دکتر براش؟

دختر: آره بابا صد تا دکتر رفتم، فلانی ، فلانی ، فلانی ... این آخری هم رفتم پیش دکتر شهرام ...

خانم غریبه: شهرام بهرام رو ول کن ، برو پیش دکتر فلانی ، اون استاد همه ی اینا بوده ...

دختر : آخه دکتر شهرام ... سنش زیاده ها شصت سالشه ...

خانم غریبه: استاد اونم بوده – با لحن خیلی جدی و قانع کننده – بیمارستان فلان کار می کنه ، برو اونجا بگو دکتر فلانی همه می شناسنش ... همه ... اسمشو یادداشت کن ...

دختر: نه! یادم می مونه من حافظه م خوبه ...

خانم غریبه : من مریض پیشش بردم که می گم، یعنی تکون نمی تونست بخوره همه جاش درد می کرد ، الان سرحال برا خودش این ور اون ور می ره ...

دختر : اوهممممم ...

مادر : من برم یه سر به این منشیه بزنم ببینم چیکار می کنه ...

بعد من فکر می کنم کجای دنیا برم اینقدر از دیالوگ های ملت حال کنم آخه ...؟ نه خب کجای دنیا می گن لوزه های گلوش؟ یعنی می شد تا خود صبح بشینی اینا حرف بزنن ...

...

2011-09-26T18:56:00.000+03:30

...

مرا پناه دهید ای زنان سادهء کامل

که از ورای پوست ، سر انگشت های نازکتان

مسیر جنبش کیف آور جنینی را

دنبال میکند

و در شکاف گریبانتان همیشه هوا

به بوی شیر تازه میآمیزد

...

آقا مجید

2011-09-16T10:24:00.000+04:30

یه پیغام رو تلفن خونه بود وقتی برگشتم: که سلام مجید هستم تخارستان، چند روزه که نیستی زنگ زدم حالت رو بپرسم ایشالا هرجا هستی سلامت و خوش باشی ... حالا مجید کیه؟ مجید آقای دریانی سوپری سر کوچه ی منه ... یعنی فکر کنین که آدم وقتی سه هفته نیست سوپر دریانی سرکوچه ش زنگ بزنه حال و احوال کنه که نیستی ... کجائی ... خب خیلی خوبه دیگه ، خیلی باحاله ...

دم آقا مجید گرم ...

غروبانه

2011-08-30T19:15:00.003+04:30

آخرین غروب رمضان در زاهدان ... لابلای صدای ماشین ها و موتور از دور صدای ربنا می آید ... همان ربنای آشنا که تازگی ها نمی شنویمش ... ربنای استاد شجریان ... همین است دیگر که من یک جای دلم همیشه گرفتار این شهر است ... همیشه یک چیزی در این شهر هست که غروب های دلگیرش را یک جائی آن ته دلت ماندگار کند ... همین است که می گویند خاک اینجا دامنگیر است ... چیزی از اعماق خاک ، چیزی از اعماق چشمهای مردمان اینجا دل را می کشد و می بردش با خود ... به دور دست ها ... به نادیده ها و ناشناخته های کویر

2011-08-16T15:27:00.000+04:30

شش ساله گی

عاشق معلم زبان انگلیسی ام شده بودم

که موهای طلائی داشت و پوست بی رنگ

حتا نه سفید

بی رنگ

شفاف و نرم و بی رنگ.

می خواستم زود بزرگ شوم

تا هم سن بشویم وُ

ازدواج کنیم.

بچه هایمان را بگو

یکی مو طلائی مثل مادرش اما فرفری و زبر مثل من

یکی مو مشکی مثل من اما نرم و صاف و بلند مثل مادرش

پدرسوخته ها

چه خوب انگلیسی حرف می زدند.

اما نه حالا حالا ها

2011-08-14T01:27:00.001+04:30

شیخنا و مولانا حسن خان بزرگ می فرمان: ... عاشق و اسیر و رامت ، دیوونه ی هر کلامت ... یه روزی می آم تو دامت ، اما حالا خیلی زوده ... یه شهاب آسمونم ، ستاره ی بی نشونم ... می دونی که آشیونه م ، گوشه ی قفس نبوده ... آخرش فدات می شم اما نه حالا حالا ها ... خاک پیش پات می شم اما نه حالا حالا ها ... عاشق صدات می شم اما نه حالا حالا ها ...
و ما جمله گریبان دریده سر به بیابان گذارده غریوی عظیم سرخواهیم داد از حیرتی که در ما پدید آمد خواهد ... اما نه حالا حالا ها ...

گرگور زامزا، من و جرج کلونی

2011-08-07T12:58:00.001+04:30

یه مارمولک خیلی کوچیک دو سانتی چند وقت پیش توی حموم سر و کله ش پیدا شد. از اون روز هست دیگه گاهی دوش که باز می شه می ره اون ور تر می ایسته برا خودش گاهی من که مسواک می زنم می آد از دیوار بالا یه گپی می زنیم با هم. بعد گاهی هم می اومد تو آشپزخونه. اونجا که می اومد وحشی می شد. فرار می کرد، اصلن انگار منو نمی شناخت. بعد گاهی دو ثانیه بعد از اینکه تو حموم می دیدمش تو آشپزخونه هم بود. خب یکی نیست بگه احمق جان دوتان! آره دیگه حالا فهمیدم دوتان حالا نگران دو موضوع هستم یکی اینکه مارمولک ها که فکر نمی کنم زنا با محارم خیلی در فرهنگشون معضل جدی ای باشه بنابراین حتا اگه خواهر و برادر هم باشن من می ترسم بزودی اینجا مهد کودک بشه ... مولک ، کولک چه می دونم مهد همین بچه های مارمولک ...

موضوع دوم که خیلی جدی تر هم هست اینه که اون حمومیه منو خیلی دوست داره و این آشپزخونه ایه وحشیه ... حالا با توجه به پوزیشن آدمیزاد در حموم و آشپزخونه من نگران شدم که این یکی که به غریزه ی مارمولکی ش داره عمل می کنه و یه موجود نره غول می بینه فرار می کنه اما اون یکی انگار قشنگ خوشش هم می آد ... حالا منم تازگی ها برای دل خوشی خودم تا می بینمش می گم به به! خانوم خوشگله! به به! چه دختری ... خب چی؟ فکر کردین من دوست دارم فکر کنم یه مارمولک سیبیل کلفتی هی منو تو حموم نیگاه می کنه؟ تازه خیلی هم اهلی و صمیمی شده باهام؟ عمرن ... الآن که فکر می کنم اون سالهای زاهدان هم یه مارمولک تو حموم خونه م داشتم من که دوش می گرفتم پشت پنجره بود همیشه ... غیر از درازی و لاغری دارم فکر می کنم من چه جذابیت خاصی برای مارمولک ها حالا یا ماده یا نرهای هموسکسوال می تونم داشته باشم؟

هنر ناب اصیل

2011-07-30T19:26:00.001+04:30

بانو خواننده: نامهربونی ... نمی دونم می دونی ... که عشقت ما رو کشته ...

ویلن مربوطه: دیری ری ریییییییی ...

تمبک ماجرا: دلی دیمبیلی دومبولی دومبول ...

بانو خواننده: زیر نگاهت ... دو تا چشم سیاهت ... مث آلو درشته ....

ویلن مربوطه: دیری ری ری ری رییییی ری ریییی رییییی رییییییی ریییی ری ری ری .... ویییینگ (حرکت سریع انگشت روی دسته ی ویلن مربوطه به سمت پائین، هرچه صدای وینگ گوش خراش تر باشد ابراز احساسات بیشتر خواهد بود)

یک آقای نشئه: به به ...

بانو خواننده: یادم نمی ره ... اون شب تو کافه ...

یک آقای نشئه تر: آخ آخ ...

بانو خواننده: کردی با عشوه ... ما رو کلافه ...

ویلن مربوطه: ریییی رییییی ....

تمبک ماجرا: رررررررررا با با با با با با با با با ...

بانو خواننده: هی با علی لاس می زدی ... چشمک به عباس می زدی ... حرفائی از عشق و وفا ... هرچه دلت خواس می زدی ...

بانو خواننده همراه دو سه آقای سرکیف همه با هم: ای لامروت ... نکن ما را تو اذیت ... که عشقت ما رو کشته ... زیر نگاهت ... دو تا چشم سیاهت ... مث آلو درشته ...

ویلن مربوطه: (اصولن هر چه در توان دارد بکار می گیرد تا همه گونه صدای ناهنجاری را با هم ادغام کند) ریییییی ری ری ری رییییییی ریییییییی ریییییییییییییییی ریییی ریری ری ری ری ....

یک نفر از حضار پس از خیساندن انگشتان در تف مفصل : (بشکن دو دستی می زند) تیش تیش ... تیش تیش ...

-------------

چرا؟ نمی دونم واقعن. گفتم عصری دور هم باشیم یُخده.

رفیق

2011-07-27T00:51:00.000+04:30

داشتم به یه روزی فکر می کردم، خیلی سال پیش، تو تاکسی نشسته بودم. یعنی هر چیزی غیر از داریوش رو نمی شد تصور کرد که از تو ضبط اون ماشینه شنیده بشه (آره دیگه خیلی وقت پیش بود گفتم که، دوره ی ضبط بود و نوار و اینا). اصلش یه ماشین هایی، یه تاکسی هایی هستن که فقط باید نوار (یا این روزها سی دی) داریوش گذاشته باشن وگرنه یه چیزی درست نیست انگار. یه دقیقه قبل از اونجائی که می خواستم پیاده بشم "یاور همیشه مؤمن" شروع شد و من یهو آی دلم خواست تا آخر این آهنگ رو گوش بدم. آی دلم اصلن داریوش خواست یهو بعد از هزار سال.

نشد خلاصه و من باید پیاده می شدم و موند رو دلم این آهنگه. بعدن ها رفتم پیداش کردم و گوش دادم که خب دیگه اونقدر نچسبید.

حالا چرا امشب یهو یاد اون روز افتاده بودم ، نپرسید چون خودم هم نمی دونم. یاده دیگه می آد ... دلیل نمی خواد گاهی یهو هوار می شه یه لحظه ای از یه روزی رو ذهنت. باز امشب دلم خواست یاور همیشه مؤمن رو گوش کنم. پیداش کردم و خیلی هم چسبید این دفعه.

حالا همه ی اینا رو گفتم که بگم "رفیق" رو باید "رِفیق" تلفظ کرد حتمن ... "رَفیق" اصلا و ابدا حال نمی ده ... یعنی یه فتحه بذارین رو "ر" رفیق اصلش شاشیدین تو اون رفاقت. رفیق خوب حتمن زیر "ر"ش یه کسره هست. باور کنین.

2011-07-23T20:35:00.002+04:30

ای وای که باز این دوم مرداد بی تابم می کند که بامداد ... که شاملوی جاودان ... زبانم لال که بگویم در میانمان نیست ... حضوری چنین را انکاری نباشد ... پس دل چرا این همه سر به در و دیوار می کوبد این غروب؟ دهکده را بگو چه دلتنگ است ... ای وای آیدا ... بانوی پر غرور نیلوفر و باران را بگو ... عجب بارانی گرفت شب مرداد تابستانی ... دلم هوای صدایت را می کند مدام ، شاعر ... شاعر بزرگ آزادی ...

بیایید جماعت ... دو خط شاملو بنویسید تا دلمان باز شود

2011-07-19T19:25:00.000+04:30

عمو خسرو

شاید وقتی روی پله ها وسط ماست های ریخته با هر قدم می گفتی "اه ... اه ..." یا شاید وقتی چشم هات اشکی شد و تفنگ رو فشردی به گونه ات و گفتی "آخ ... لاکردار اگه بدونی هنوز چقدر دوستت دارم" یا شاید وقتی بغض کردی و به مهشیدت گفتی "یعنی همه ی اون زمزمه ها زندگیا عشقا ... دروغ بود؟"

شاید به خاطر لبخند خجالتی که پشت در مطب دکتر سماواتی زدی وقتی مهشید از عشق گفت. شاید وقتی توی دادگاه ترکیدی که "این زن حق منه ، سهم منه ، عشق منه ... "

یک وقتی توی هامون بود خلاصه که دل من همراه صدا و چشم هات شد و بغضم ترکید وقتی مادرجون گفت " آی آی آی ... تنها شدی؟ "

چقدر هی تمرین می کردیم که ادای صدای تو را در بیاوریم که " ای علی عابدینی ... ای بچه محل صمیمی ... "

این را بگویم بخندی عمو خسرو چند وقتی پیش نوشتم "من یه چن روزی می رم کاشان ، پیش علی عابدینی" حالم گرفته بود و حسودیم می شد به حمید هامون که علی عابدینی دارد و من از همان "علی جونی" ها می خواستم، نوشتم این را و چند روز بعد این طرف و آن طرف از من می پرسیدند سفر خوب بود؟ کاشان خوش گذشت؟ بله دیگه ... این طوری ها قاتی شدی با زندگی من و می دانم که با زندگی خیلی های دیگر هم.

یک جشنواره ای بود، یادم نیست کدام. من عکاسی می کردم و وسطهای سالن ایستاده بودم. نشستم کنار یک صندلی روی زمین که هم کمی خستگی در کنم هم خیلی مزاحم دید پشتی ها نباشم. برگشتم دیدم نشسته ای کنارم ... فکر نمی کردم آنجاها وسط سالن باشی ... هیچ کلمه ای به زبانم نیامد همینطور مثل گنگ ها نگاهت کردم تا برگشتی و لبخند زدی ... نمی دانم دستی هم روی شانه ام زدی که یعنی خسته نباشی یا این را من الآن دارم تصور می کنم. حس دستت روی شانه ام هست پس انگار زدی یا شاید هم نه. نگاهت شاید این حس را داشت. هر چه بود که خستگی رفت اما من آنقدر تمام وقت نزدیک تو بودم که حتا یک عکس هم از عمو خسرو نازنین مان نگرفتم. بعد فکر کردم حالا دفعه ی بعد.

و دیگر دفعه ی بعدی نبود ... و من و دوربینم حالا دلمان برای نگاهت تنگ شده ... عجب یکهو رفتی عمو خسرو ...

یک روزی مثل امروز که فردایش تولد من است رفتی تا من همیشه بیشتر یادم بماند چه روزی بود که من یکهو خشکم زد از این خبر ...

شنیدم 4 صبح دیگر حوصله ات از دنیای ما سر رفت ... دم صبح اول به منزل رسیدی پس ... آقای انتظامی را نگفتی که هی روز معلم منتظر تماست می ماند؟ عادتش داده بودی آخر ... ما را نگفتی که این همه دلمان تنگ صدایت می شود و نگاهت و آن مختصر خمیدگی دلنشین پشتت؟ عادتمان داده بودی آخر ...

حالم خوش نبود امروز هی دلم بهانه های بی ربط می گرفت که تنگ شود، بگیرد، فشرده شود ... گفتم امشب هامون می بینم ... حالا اینجا روی میز جلو چشمم گذاشتمش و دستم نمی رود که برش دارم ... همین طوری هم از صبح تمام تلویزیون ها و سینماهای جانم دارند هامون پخش می کنند ...

هی از صبح کتاب دست مهشید می دهی و می خوانی که " مرا تو بی سببی نیستی / براستی صلت کدام قصیده ای / ای غزل؟ ..."

2011-07-16T00:26:00.003+04:30

هی پلک هایم را تند تند بهم می زنم
شاید یکی از این مژه های لعنتی بیفتند روی گونه ام ...
نه! نامه نمی خواهم ...

مسواک و چشمه و دست های بابا

2011-07-08T12:37:00.001+04:30

توی این فیلم های خارجی آدمها وقتی مسواک می زنند یک لیوانی دارند آنجا که ازش آب می خورند. من با این لیوان توی دستشوئی نمی توانم ارتباط برقرار کنم. آدمیزاد دست دارد می گیرد زیر آب بعد از دست خودش آب می خورد و کلی هم عالی ست. امروز صبح به دستم زیر شیر آب خیره شده بودم و یکهو دست بچگی هام را دیدم. که کوچک بود و دو قطره آب بیشتر توش جا نمی شد که تا دم دهانم می آمد همه ش خالی می شد. بعد خاطره ای آمد سراغم که یادم آمد من چرا این آب خوردن با دست را این همه دوست دارم.

سالش را یادم نیست. بچه بودم اما. یک جای کوه و چشمه و این ها رفته بودیم. از زیر یک سنگی آب زلالی می ریخت توی یک گودال کوچکی که سنگی بود و گفتند از همین آب می شود خورد آب چشمه است و تمیز است و این ها. من با همان دست فسقلی هی آب تا دم دهانم آوردم و هی یک قطره به لبهام رسید و تمام شد. بعد بابا آمد. دستش را گرفت آن زیر و آورد دم دهان من. و من یک ثانیه ای قبل از آب خوردن خیره شدم به آن دست بزرگ پر از آب. بعد فکر کردم که من خیلی خوشبختم که بابام دستش این همه آب توش جا می شود. هیجان زده شده بودم که قلپ قلپ آب می خورم و هنوز تمام نمی شود. اصلش فکر می کردم آدم باید هیچوقت توی لیوان آب نخورد. حتا وسط هال خانه ش هم هی بیاید آب بریزد توی دست باباش و قلپ قلپ بخورد و هی تمام نشود و هی فکر کند این دست ها که این همه آب توش جا می شود چقدر امنیت و قدرت با خودشان دارند.

حالا توی دستشوئی با دهان کفی و نعنائی که دارد کم کم می سوزاند زبانم را خیره شده ام به دست خودم که اندازه ی دست باباست و آنقدر آب توش جا می شود که تمام خمیر دندان ها را بشوئی.

هر هر وسط دستشوئی بنای خندیدن گذاشتم از یاد آن شوق و هیجان هزار سال پیش و اینکه چه کیفی دارد حالا ، هر بار که مسواک بزنم دو ثانیه ای به دست پر آبم خیره می شوم و بوی آن کوه و چشمه می آید و یاد دست های بابا می افتم که هزار قلپ آب توش بود که می شد هی بخوری و تمام نشود که می شد فکر کنی همین دستها از هر کوفتی توی این دنیا تو را حفاظت می کند که هی الکی بگوئی بازم می خوام که باز دستها پر آب بشوند و یواشکی یک ثانیه ای بهشان نگاه کنی و خر کیف بشوی.

خروس زری پیرهن پری

2011-07-01T22:06:00.003+04:30

بچه های حالا از ما با هوش ترند انگار اما من حاضر نیستم جای آنها باشم، یک شبی را تصور کنید که پدر من از سر کار بر می گردد و یک نوار کاست برای من خریده است که نامش "خروس زری پیرهن پری" هست و من هنوز خیلی وقت ها با خودم زمزمه می کنم : خلعت زر به برت / تاج یاقوت به سرت / پیرهنت از پر زرد / پر دمبت لاجورد
اینترنت و دی وی دی و این ها نداشتیم اما شاملو برایمان قصه می نوشت و پدر و مادرهایمان نوار کاست برایمان می خریدند و این خیلی خوب بود ... خلعت زر به برت ... تاج یاقوت به سرت ...

دور از جون

2011-06-24T22:15:00.000+04:30

با خانوم صاحب خونه م حرف می زدم دیروز صبح. گفت رسیدن بخیر تشریف نداشتین چند روزی؟ گفتم نه! بودم همه ی این روزا ... گفت ای وای آقای سیاوش شما چقدر ساکت و بی صدا هستین من واقعن فکر کردم شما تهران نیستین. بهش میگم آخه من یه نفر آدم تنهام دیگه چه صدائی می خواد ازم دربیاد تو خونه ... تلویزیون هم یا نگا نمی کنم یا کوتاهه فیلم و موزیک هم تو گوشم دوست دارم گوش کنم ... آدم تنها که هست خب صدا نداره دیگه ...

برداشته می گه: اختیار دارین ، دور از جون ...

یعنی من زندگیم رو که توصیف می کنم براش احساس نیاز می کنه به گفتن دور از جون واقعن؟ دور از جون مای اس!

به شدت

2011-06-19T21:01:00.000+04:30

بین ایستگاه ولیعصر تا انقلاب – و در ایستگاه انقلاب تا ورودی میدون تا جائی که من همراهشون بودم – داخلی و خارجی

: "حتمن ساندویچ خورده بودی."

– "نه!"

: "صبح که پا شدی حالت تهوع داشتی یا ظهر شروع شد؟"

– " ظهر حالم بد بود خیلی"

: "من خودم یه بار تو گرما از این آشغالای تو خیابونی خوردم به شدت دچار حالت تهوع شدم"

– " من اصلن تو خیابون چیزی نمی خورم"

: "نه که تمیز نیستن همیشه آدمو مسموم می کنن، دست و مست هم عمرن بشورن"

– "فکر کنم گرما زده شده بودم، صبحش خیلی تو گرما بودم"

: "رستوران بالا شهری هاش هم بهتر نیستن ها، سالنشون تمیزتره آشپزخونه هاشون همه ش مث همه"

– " آره خب، این روزا هم آخه خیلی گرم شده"

: "این پیراشکی و سمبوسه ها و اینا دیگه از همه بدترن صبح تا شب خاک و دود و مگس و کثافت، شب تا صبح هم لابد سوسک ..." ها ها ها ها (خنده ی خیلی بلند گوش خراش)

– " هنو تیر هم نشده اینجوریه، تازه اینا هم که دمای واقعی رو نمی گن هیچوقت حالا که قبضای برق هم اینجوری شده دیگه هیچی"

: "من که فک کنم از همون ساندویچی بوده که خوردی"

***

و در این شهر آدمها اصلن به حرف هم گوش نمی کنند، همه حرف خودشان را می زنند هی و خیلی هم حرف هاشان را تکرار می کنند، آنقدر که می شود بدون ساندویچ تو خیابونی و گرما هم دچار تهوع شد.

درضمن آقای شماره یک، جدی جدی وسط صحبت هاش دقیقن گفت: "به شدت دچار حالت تهوع شدم" !!

2011-05-31T00:25:00.000+04:30

رعد و برق و باران است
و باد ...
و ما بی خواب ترین پنجره های کوچه ایم.
دو غریبه ،
یکی خیره به آسمان سیگار می کشد
یکی خیره به لیوان چای
یا قهوه ... شاید

2011-05-29T00:56:00.002+04:30

از قضا ابتذال صادقانه خیلی هم دلنشین و خوبه ... اون چیزی که چندش انگیزه پیچیدنش لای شمد زر زر مفت و توضیح و توجیه های روشنفکریه ...

هیچی همین، نصف شبی بیانات فرمودیم ... ء

پنگول

2011-05-17T21:58:00.000+04:30

در یک مصاحبه ای با حضرت مدیر شبکه ی جام جم از ایشان می پرسند چرا این کانالهای فارسی زبان خارج این همه گل کرده و ما نمی توانیم با آن مقابله کنیم؟ من و تو و حالا یک زمانی قدیم تر فارسی وان و این چیزها ... حضرت می فرمایند اولن که اونا خیلی امکانات دارند و دستشان باز است که ما نداریم و دستمان باز نیست بعد هم کی گفته ما نداریم ؟ ما هم برنامه های خیلی پر طرفدار داریم از آن ها هم بیشتر ... گفتند چی مثلن؟

فرمودند: فیتیله ای ها ، عمو پورنگ ، خاله نرگس و پنگول ...

اولن که من کور شوم اگر دروغ بگویم ... بعد هم هزار بار از ایشان ممنونم . در بدترین شرایط این روزها یاد این پنگول که می افتم آنقدر می خندم که عنقریب بشاشم به خودم ... خاله نرگس و پنگول ... زنده باد!

قانون جذب

2011-05-14T18:25:00.002+04:30

شاشیدم تو این قانون جذب ، از چیزهائی که من تمام مدت بهشون فکر می کنم فقط سوسک زرت و زرت جلو چشمم سبز می شه ... ء

کفاشی بودم

2011-05-07T01:29:00.001+04:30

با صدای زنگ تلفن یا بدتر از اون زنگ در بیدار شدن ناجور ترین مدلیه که کسی می تونه منو از خواب سبک عاریه ای که دارم بیدار کنه ... حالا صبح تازه من خوابم عمیق شده بود که زنگ در بیدارم کرد ... "بله؟" - "کفاشی بودم، کفش تعمیری ، واکسی چیزی نداری؟" می گم: بودی؟ می گه: بله؟؟ می گم : بودی ؟ الآن مگه کفاش نیستی؟ می گه: چرا! گیج شده مادر مرده سر صبح افتاده گیر یه آدم عوضی بداخلاق پشت آیفون ... "پس چرا می گی بودم؟ بعد هم کفاشی نه! کفاش! باید بگی کفاش هستم نه کفاشی بودم!" توی مانیتور آیفون دیدم که پشتشو کرده اصلش بی خیال اون دو قرونی که من بخوام بهش بدم شده، داره در حال بد و بیراه گفتن می ره ...

گوزپیچولوژی مغزی مزمن

2011-04-24T00:49:00.002+04:30

تمام کوچه های نفت رو تا دفتر داشتم هنگامه اخوان گوش می دادم با لطفی ، عاشقی محنت بسیار کشید ... بعد تا ظهر هم همین داستان بود ... یعنی روی هم یک چهل باری شد انگار ... حالا از سر شب تا الآن سی باری پشت هم آتیش به آتیش دارم لارا فابین گوش می دم که می گه Je sius Malade خب راست می گن دیگه آدمیزاد باید تعادل داشته باشه ... من خودم همین سه تا خط رو بخونم که یکی نوشته باشه نمی گم یارو دیوانه ست؟

اما چسبید ها ...

شانه بزن به کاکلم، دیدن یار می روم

2011-04-22T16:01:00.002+04:30

برای سرکار خانم دکتر پوراندخت نخعی که همکار و هم اتاقی و همراه و دوست عزیز و عزیز سال های زندگی من در کویر بود و امروز در سوک مادرش نشسته است که زیبا و مهربان بود و هست ...

----

سلام هم اتاقی

این کلمه های دیجیتال ازاین همه راه دور قرار است چگونه تسلا دهد دل دوست را که غمگنانه به سوک مادر نشسته است؟ هیچ ...

نشسته ام بی تاب از این همه فاصله و چشم و دلم غمگین است که بانوی خانه ی خیابان خیام بار سفر بربست و فراق یار را بیش از این تاب نیاورد.

با آن همه عاشقانه گی که داستانهایش را برایم می گفتی از پدر و مادر، چقدر این روزهای دوری سنگین بوده بر دل دریایی مادر. حالا انگار پدر سور و سات استقبال را فراهم کرده، آب به راه زده و تمام باغهای اردی بهشت را مژده داده است که یار می آید.

این سوتر، دور از هم اتاقی سالیان و روزهای کویر، من نشسته ام به مرور تصویر زیبای مادر که همان چند دیدار کافی بود تا در دل بمانند جاودان.

یادم می آید وقتی داغی بر دلی بود، دور هم جمع می شدیم و بصیر سعیدی نازنین مان که چقدر صدایش گرم بود، کمی قرآن می خواند و چند خط دعا و ما به هم یادآوری می کردیم که برای هم هستیم و کنار هم هستیم و ... حالا غمگین تر می شوم که من این همه دورم و بصیر هم به کابل جان بازگشته است و دلم نگران دل هم اتاقی می شود مدام. دلم گرم است که هم اتاقی ام آنجا تنها نیست که زیباترین دوستی ها را می شود در کویر یافت ... می دانم که وقتی برگردی باز همه دور هم جمع می شوند توی همان هال که بیرون پنجره اش گل محمدی دارد و نخل. جای سعیدی خالی خواهد بود اما حتمن کسی هست که حمدی بخواند و سوره ای و همه دور هم سکوت کنند که یعنی اینجا کسی را تنها نمی گذاریم.

دلم برای تنهائی خانه ی خیابان خیام می گیرد اما که چقدر جای بانو در آن خالی خواهد بود ... و این عصر جمعه دلتنگی تمام غروب های کویر را دارد انگار ...

اما آن سوتر، جائی دور از این دنیای واویلا، شب عاشقان بیدل چه شبی دراز باشد ... چشم پدر روشن هم اتاقی عزیزم، یاد زیبای مادر گرامی ...

رخت مرا به من بده ... نافه ام از ختن بده ... تا شکفد گل از گلم ... دیدن یار می روم ...

و حالا هم که مرده

2011-03-07T23:29:00.003+03:30

عجب کاری کرد با من امشب این نوشته ی رضا

دست در دست هم برای کودکان کار

2011-03-04T03:35:00.001+03:30

انجمن حمایت از کودکان کار با برگزاری سیزدهمین بازارچه‌‏ی خود، در کنار دوستان و همراهانش به استقبال بهار می‌‏رود.
بازارچه‏‌ی نوروزی انجمن حمایت از کودکان کار، همچون همیشه با کمک دوستان و داوطلبان انجمن و به نفع کودکان کار برگزار می‌‏شود که شامل: انواع غذاهای ایرانی و فرنگی، انواع دسر، صنایع دستی و محصولات فرهنگی، تقویم، گل و گیاه، سفره‌‏های هفت‏‌سین و ... به همراه موسیقی زنده و حاجی فیروز است.
این بازارچه در روز جمعه 13 اسفندماه 1389 از ساعت 21-10 برگزار می‏‌شود.
آدرس محل برگزاری بازارچه: فرمانیه، انتهای دیباجی شمالی، انتهای شهید حاج محمود نوریان، پلاک 8، "مجتمع پذیرایی لاله‏‌ی صدر"

اصفهان از فا

2011-02-27T20:27:00.002+03:30

این عاشقانه ای ست برای مادرم که زیباست و انگشتانش مهربان ترینند و اصفهان دوست دارد و سه تار می زند این روزها ...

صدای چشمانم امشب ... اصفهان است که از فا شروع کنی ... سلِ سه تار من همیشه فا می خواند ... آن وسط ، اصفهان تر است انگار ... بالای دسته ، بوی سیگارِ آخر شب می دهد ... آن وسط ها ... بی رنگ و رو ... بوی انگشتانم را دارد ... پنداری یک جایی لابلای سیم های کهنه ... تار مویی جا مانده است ... وگر نه این همه بوی اصفهان از کجاست؟ ... قمر هم ... تمام ترانه های اصفهانش را ... جا می گذارد ... میان سیمهای کهنه ی تار مرتضی خان ... حالا بیا هی قمر گوش کنیم ... که می گوید: به به مرتضی خان ... تو هم آن کنار بنشین ... با انگشتانت ... هی قرمزها و زردهای قالی را ... آب پاشی کن ... و من هی سیم سل کهنه ی سه تارم ... صدای فا می دهد ... و هی تمام ابوعطاهایم اصفهان می شود ... و هی آب های زاینده رود های جهان ... سر بالا می رود ... و چشمان قورباغه ها اشکی می شود ... آن پایین ترهای دسته ی سه تارم ... ابرهای زمستان خاکستری می شوند ... پر از باران ... حالا هی موهای قمر در باران خیس می شود ... و هی صدای تار مرتضی خان بی تاب تر ... لابلای تمام تارهای کهنه ی جهان ... یک تار موی تو جا می ماند ... تا تمام ترانه های قاجار عاشقانه شوند ... حالا هی شراب می ریزد از کاسه ی تار ... و قمر می گوید: به به مرتضی خان ... بیا امشب هی تار موهایت را کوک نکن ... بگذار تمام دشتی های جهان ... اصفهان شود ... بگذار هی سل های سه تار کهنه ام ... فا بخواند ... و هی قمر که می خواند ... مرتضی خان چشم بر هم بگذارد ... و آرام بگوید ... جانم ...